Thailand IV; homesick for oz

16.8.14



Hola
Op dit moment kom ik niet verder dan mijn bed en ben ik blij dat de wc drie stappen van mij vandaan is want Anouk heeft weer iets verkeerds gegeten. Ze zeggen dat je symptomen niet moet googlen omdat er 9 van de 10 keer uit komt dat je binnen 3 dagen een pijnlijke dood tegemoet gaat. Ik was eigenwijs en toch deed ik. Fijn, voedselvergiftiging volgens google. Hoera, nog 4 dagen te gaan in Thailand.
Behalve dan dat ik veel zelfmedelijden heb omdat ik een langzame dood tegemoet ga (ik herinner me net dat ik iets over voedselvergifting had geschreven in een vorig logje en dat ik bijzonder pijnlijke dood tegemoet ga - ik denk dat dit gevalletje karma is) heb ik ook een extreem down gevoel omdat ik op dit moment maar al te goed realiseer dat ik over 9 dagen de hku binnen stap en het studentenleven tegemoet ga. "Wat zeur je dan Anouk, het studentenleven is geweldig?" Dus. Australie is geweldig. Ik dacht aan het begin van vorig jaar toen ik saxion binnenstapte dat ik ook de tijd van mijn leven zou hebben want feestjes. Maar he, dat had ik een beetje fout ingeschat want een paar maanden later zat ik in Australie. Al moet ik toegeven dat ik - hoop ik - aan een van de tofste studies ga beginnen en doen wat ik altijd al heb gedaan; nerden achter de computer. Camera meeslepen.
Maar ik moet ook toegeven dat wanneer iemand 2 tickets onder m'n neus houdt met vluchtje sydney of vluchtje amsterdam ik dan toch voor het vluchtje sydney ga. (Via een omweg dan; naar de oudjes zwaaien die nu ergens in frankrijk aan het overleven zijn samen met mijn broertje die inmiddels denk ik een kop groter is dan dat ik ben.) Om mijn working holiday visa wel nuttig te maken.
Om de pijn te verzachten hebben mijn noosa to sydney maatje en ik besloten dat we volgend jaar een maand weer de backpack tevoorschijn toveren en naar een of andere bestemming gaan. (Ik zou bijna zeggen dat ik mijn soulmate heb gevonden, misschien is het ook wel zo. Om even de sentimentele anouk naar boven te halen; ik mis haar shitloads. Net zoals ik de mensen in Noosa enorm mis. Happy family. Maar he, ik zie de helft binnenkort (december is best snel, toch?) weer in Amsterdam, hoera!)
Maar dit was niet het logje waar de nog altijd sportieve, fitte, hard werkende, nog altijd jonge - oudjes om vroegen. (Het is aan jullie om te besluiten of dit sarcastisch is of niet). Ze vroegen hoe mijn 5 extra duiken waren in koh tao, het eiland close to bora-bora gehalte. Nou ouders, het nachtduiken kon worden omschreven als een avondje uitgaan voor de vissen, de 30 meter diepte duik als een grappige ervaring en de navigatieduik ging bijzonder goed met mijn richtingsgevoel. Het wreckduiken was 'ohmygawdamazing' en buoyancy was een fun fun duik. Ja, ik weet het, jullie zijn heel veel wijzer nu.
De nachtduik was misschien wel mijn meest f a v o duik, de kleuren zijn feller (!?!?!?!hoedanjeduiktinhetdonker!?!!??!?!) - het is een compleet andere duikspot dan wanneer je er overdag duikt. (Om de mega vraag van vandaag te beantwoorden; je duikt met een zaklamp, als dat nog niet duidelijk was.) We doken met tienduizend japanners die niet geheel 'persoonlijke ruimte' snappen - maar he, we hadden als eerste de schildpad ontdekt (5 tellen later omringd door de japanners, fam0us!) De 30 meter diepte duik is een verplichte duik om te kijken hoe je reageert op deze diepte. Al was ik in heftige ontkenning op het moment dat we de rekentestjes met behulp van de 10 vingers die vastzitten aan handpalmen deden dat ik sloom dacht; ik kan nu zeggen - ik dacht belachelijk sloom. Het was net alsof ik een derdemachtswortel op moest lossen in een slaapwekkende saaie wiskundeles. Een grappige ervaring.
Navigatie was met middel van compass waar ik in het begin een beetje - ("") ruzie mee had, maar utieindelijk heb ik een perfect vierkantje gezwommen, jullie kunnen trots op me zijn. Wreckdiving was gruwelijk tof en lekker mysterieus. Oppassen voor de scherpe randen anders bloedde je dood. (O, grapje.) Enorme vissen in het wreck zelf dus dat was pittig vet om te zien. Overigens ook nog een onderwaterslang gespot, de instructeur zei dat dit de meest giftige slang ter wereld was met een serieus serieus serieus gezicht, ik weet nou niet of ie ons nou in de maling nam of niet, dus ik ga google even raad plegen. Buoyancy was spelen met de lucht in het vest en hebben we wat 'spelletjes' gedaan.
(Overigens, buddychecks; BWRAF is het ezelsbruggetje om de stappen te onthouden. Bring Weed, Rizzla And Fags -  voor de Nederlanders.)
Dus hoera, ik heb mijn advanced ook gehaald. Parteh. Nu ben ik beland in Chiang Mai na een bijna 48 uur durende trip. Nachtboot (60 beddorm, say what?), mini van (je weet wel, waar lange mensen dubbelgevouwen in moeten zitten), nachttrein die 12 uur zou moeten duren maar toch echt de 19 uur aan tikte. Oh Thailand... Chiang Mai is wat fijner dan Bangkok. Bangkok is een of andere chaos die alleen locals begrijpen. (Kan ik nu de vergelijking maken met moeders die gek worden van de kamers van de kids waar de vloer nu niet meer is te zien? Misschien. Maar dat veranderd niet dat mijn kamer een georganiseerde chaos blijft, voor mij, moeders, sorry. Wel heb ik leren kaartlezen in de afgelopen 5 maanden dus je kan alweer trots op me zijn, je hebt een geweldige dochter <3 )
De komende paar uur blijven ik nog lekker in m'n bed liggen met 5 ventilatoren op me gericht want ik ben oh zo belangrijk en zie ik morgen wel wat ik ga doen. (Nachtmarkt, nachtmarkt, nachtmarkt! Op zoek naar fire pois die ik mee naar huis kan nemen om alles in de hens te zetten, lachen!)
Tot snel.
(Misschien. Who knows.)
(Grapje, natuurlijk.)
(Of niet...)

No Comments

Een reactie plaatsen

OBLIVIATE © 2017
Template by Blogs & Lattes