Backpacken 2014: Eind.

20.8.14

Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd tijdens deze reis, is dat je, wanneer je op het punt van een mentale breakdown bent beland, je geen jankfilm moet kijken in een openbare ruimte. Zoals op het vliegveld.

Ik besloot dat toch te doen, waarom - omdat ik 'the fault in our stars' nou ein-de-lijk wel eens wou zien en ik tijd overhad want de trein in bangkok was een keer op tijd, wauw! Ik zocht nog naar een jankkamertje - als je rook- en praykamertjes hebt, waarom kan je dan niet in een of ander hoekje kruipen waar niemand je raar aankijkt als er snot over je lippen loopt en last van rode opgezetten ogen hebt en je in koor lange jammerlijke kreten kan uitlaten. Zou dat niet even fijn zijn.
Met al mijn wilskracht heb ik tegen de tranen gevochten en ik heb gewonnen. Wat een opluchting.
Doen we dus niet meer. Wel kan ik trots zeggen dat ik de skill 'onderhandelen' inmiddels een beetje onder de knie heb en het medelijden voor de lokale bevolking ergens onder een bankje gestopt. Dat komt door de tuktuk drivers. Elke meter die je loopt staat er weer een andere driver klaar 'you tuktuk, please!' - in het begin schudde ik vriendelijk m'n hoofd, een glimlach en een 'no sorry!'
Later antwoordde ik  op de vraag 'whereareyougoing-wecandriveyou-veryfast!' - 'i'm going nowhere.' En toen besloot ik oortjes in te doen en mijn ipod op volume 100 te zetten. (Al hebben ipods geen 'volumes' maar he, je snapt het principe.)
Dat was de laatste dag in Thailand - toen ik besloot om met de bus naar de 'partyroad' van bangkok te gaan - onbedoeld werd gedropt voor the grand palace dus hey - toch nog wat sightseeing gedaan. Wel heb ik eindelijk fire poi kunnen bemachtingen en heb ik de olifantenbroeken op de post gedaan naar australië. Het was een zeer productieve dag.
Surprise surprise - ik kon thailand niet verlaten voordat ik met tuktuk ergens naar toe ben gegaan - doen we ook nooit meer. Heerlijk, die uitlaatgassen.
En toen was het moment daar dat ik op het vliegveld zat - dat moeders whatsappjes stuurde of ik daar en daar naar toe wou, dat en dat wou doen. Soms heb je van die momenten dat alles opeens pijnlijk helder binnen komt, pijnlijk duidelijk. Bingo, momentje hier. Het punt is - als je reist kan je weg gaan. Altijd. Mensen waar je het niet zo mee hebt? Later. Zelfs voor die ene enge spin die altijd rechts boven in de kamer rond bungelt kan je wegrennen. Je kan letterlijk wegrennen voor problemen en negeren dat ze bestaan.
Ik heb met iemand "gewerkt" in het hostel die letterlijk nada geld had - maar op een of andere manier toch overleefde zonder te werken voor geld. Das toch bewonderingswaardig, aint it. 
En iedereen heeft een sneakpeak in mijn leven gehad. En dat vind ik eng. Ja. Eng. Ik heb nooit geschreven voor de wereld - voor mensen die ik ken. En nu wel. En dat is eng. Dus ik ga jullie ontwijken. ;')

However, morgenavond vlieg ik naar huis en was dit mijn laatste logje. (Voor nu. WANT IK BEN NOG NIET KLAAR MET MIJN BACKPACK.)

Tot in het echte leven - sneller dan je denkt (Again, als het vliegtuig niet neerstort, zou lichtelijk ironisch zijn.) 

Over
en
uit.

3 opmerkingen:

  1. Laatste tijd je blog niet meer vaak gelezen door de hectiek (jawel, mijn vakanties zijn niet rustgevend maar hectisch haha) van de vakantie maar nu ik er weer doorheen scrol is dat zo fijn! Zo goed om te horen dat je ervaring echt geweldig was - en ik had ook niets anders verwacht! Liefde voor Australie!
    x Avery

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Stiekem ga ik je verhalen wel heel erg missen want ze waren altijd tof om te lezen, dus je moet maar snel weer op reis gaan. :(((

    BeantwoordenVerwijderen

OBLIVIATE © 2017
Template by Blogs & Lattes