Backpacken 2014: Noosa

25.7.14



Bovenste bunk bed, linkerhoek. Met een huge winnie de pooh gestolen van de laatste activity manager, een poster 'when life gives you lemons bitch about it on facebook' die ik gekocht heb op de market en eigenlijk veel te duur was maar veel te hilarisch - het bed waar alleen maar troep in ligt (boeken/pennen/tandpasta/camera/diary waar ik de afgelopen paar weken niet in heb geschreven/portemonne/deo/en ga zo verder.) - het bed waar onder mij een persoon ligt die het leuk vindt om een aapje na te doen door te 'schommelen' tussen de twee bedden wanneer hij iets te veel op heeft - maar ook de persoon die mijn kleding stiekem naar de laundry sneaked waardoor ik niet elke keer $8 hoeft te betalen voor een was.

Bovenste bunk bed, linkerhoek. Mijn bed. Mijn kamer, gedeeld met 11 anderen, begonnen met 3 meiden en 9 jongens, toen waren er nog 2 meiden en 10 jongens, achtergebleven met 2 meiden en 10 jongens. Jongens zijn in overvloed hier, al zijn er wel wat meiden nog in de andere kamers. En eigenlijk, het maakt niet uit waar je slaapt, kamer 11 is de kamer waar iedereen altijd is. Plus dat het een verademing is om niet overal make up te vinden - drama's en dat soort ongein te hebben - ik heb de afgelopen weken in de meest fijne kamer geslapen sinds mijn hele reis.

Ik ga de rotzooi missen in de kamer - de supervisor die elke dag langs kwam om erover te bitchen, zelfs dat ga ik missen. Ik ga de tentjes missen van de lower bunk beds, de filmavonden waar alle matrassen op de grond werden gepleurd. Ik ga de enorme hoeveelheid zand missen in de kamer.
De poi sessies - de blauwe plekken die je er aan over houdt - de brandwonden wanneer je eindelijk met vuur kan slingeren. (Ha, maar dat was ik niet, behalve dan wat roet en dat soort ongein) Hoe iedereen elkaar iets leert, gitaar sessies.

Ik ga de parkavonden missen - waar de staff de bar ontwijkt en leuke feestjes houdt. Waar goonpong een vaste activiteit was en dansjes doen langs het meer een leuke bezigheid was. Waar de politie de goonzakken lek stak en het feestje stop zette - maar dat was slechts 1 nacht. Een nacht waar de politie ons vriendelijk toelachte omdat het een afscheidsfeestje was - "het is oke, voor deze keer."
Het national park, met een kampvuur op het strand en broodjes. Het strand, met de sushi om de hoek (al vertrouw ik de sushi hier niet in noosa want het zijn allemaal niet-aziaten die de sushi verkopen, het is net zoiets als poffertjes die worden verkocht door ozzies, het klopt niet) - de dolfijnen die naast je SUP-board uit het water komen springen en hastings street.

Ik ga het zwembad missen waar op de maandagen altijd een poolparty werd gehouden. Gratis Booz. Die ene maandag waar ik samen met de busdriver fruit omhuld in chocolade maakte en uitdeelde aan alle staffleden want het was een depressieve dag voor velen.

Ik wou bijna zeggen dat ik mijn baantje zou missen - schoonmaken van de wc's en kitchen. Bijna. Misschien ga ik het ook wel missen - want het was een grappig baantje. 4 uur werken - maar dingen die je in 1 uur kan doen. Dus het was meer 'ik-doe-alsof-ik-heel-hard-werk.'
Maar het meest van allemaal ga ik de mensen missen. Ik had nooit verwacht dat ik in dit circuskamp zou passen - but i did. Iedereen past hier tussen, al moet je je hier en daar een beetje aanpassen gok ik. Iets met openminded. Mensen vragen zich af of ik veranderd ben - yes. I am. Hoe? Ik weet het niet. Maar ik gok dat het positief is, want het leven is mooi. Te mooi. (En ik wil stiekem nog lang niet naar huis.)
1 augustus vlieg ik naar thailand - in een vliegtuig dat niet neerstort. Daarvoor reis ik samen met een meisje naar Sydney waar ik weer ex staff tegenkom.
Dus ik wou eigenlijk zeggen dat ik nog steeds leef. Het punt van alles. En dat ik de tijd van mijn leven heb.

1 opmerking:

  1. Damnnn door jou verhalen heb ik spijt dat ik niet ook ben gaan backpacken dit jaar. fijne reis!

    BeantwoordenVerwijderen

OBLIVIATE © 2017
Template by Blogs & Lattes