Backpacken 2014: Met-zonder-schoenen-cultuur (Noosa)

22.6.14



Hallo freunden aan de andere kant van de wereld die waarschijnlijk beter weer hebben dan dat ik op dit moment heb,

Na een 17 uur durende bustrip ben ik aangekomen in Noosa, waar ik - denk ik - de laatste twee maanden van mijn bizar leuke reis doorbreng. (Denk ik, want het knaagt ook toch een beetje dat ik Brisbane en Byron dan oversla, dus misschien dat ik er anderhalve maand van maak, maar ik weet het nog niet.)

Aan het eind van Noosa kan ik 'maakt bedden op sneller dan het licht en maakt wc's zo schoon dat het pijn doet aan je ogen' op mijn cv zetten. Mijn plan was om gelijk te vragen naar werk voor 'gratis' nachten en iemand houdt van me want nu staan er 6 mensen op de wachtlijst om de gruwelijke taken uit te voeren. Bovendien had ik een 16 bed dorm room geboekt maar kwam ik op een of andere manier in een 10 bed dorm room uit voor nog minder dan dat ik had gedacht. U gotta love life. However, nu ben ik even kamerloos want ik zou naar kamer 11 (promotie; de staffroom) gaan maar die zit op een of andere manier al vol, mijn baas is gaan shoppen voor de gratiesch BBQ (!) en niemand weet hoe het zit. Paniek. Chaos.

Het regent.

Ondanks dat het leven zo mooi is en ik mensen op me heen heb (#staffffff) voel ik me - misschien heel sneu - een beetje eenzaam. De zoveelste goodbye's deden toch weer een klein beetje pijn en de staff in mijn 'nieuwe' kamer zijn van die kettingrokertjes die van jointjes houden. ("where are you from?" "Holland!" "Oh nice, room 11 is amazing then because we have weeeeed. U gotta love weed since you're a dutchie." Ga weg. Ik ben bang voor weed oke.) Oh, plus dat dit niet 'de plek is om te slapen,' - aldus mijn nieuwe roomies. Ze zijn wel aardig hoor, daar niet van - dus ik ben (enorm) benieuwd of ik het hier 2 maanden volhoud of dat ik na 2 weken 'adios' zeg.

Oh nee, grapje.

Want ik wil gewoon een baantje hier. Noosa is enorm 'chill' incl. de ozzie cultuur om op blote voeten te lopen. VRIJHEID. Dus het is opzoek naar een surfboardje denk ik (ja ja ja!) en een baantje. (In Nederland was ik een geluksvogeltje die niet veel hoefde te doen voor een baantje. Das hier anders, helaas.)

Maar om even terug te komen op mijn eenzaamheid - ik vermaak me prima hier. Geef me een strand en ik ben blij. Ik hoop dat ik de Engelse boys van whitsundays hier weer tegen kom want dat zou leuk zijn.

Ik had niet verwacht dat ik zo veel moeite zou hebben met telkens 'dag' zeggen. Net zoals dat ik niet had verwacht dat ik de structuur in mijn leven zou missen - maar dat doe ik wel degelijk. Daarom is het ook (BIJNA MAAR NOG LANG NIET HELEMAAL) een verademing om even een tijdje op een plek te zijn - ik ga een poging doen om m'n hardloopschoenen weer aan te trekken - om avondeten te koken want de afgelopen paar weken heb ik daar echt een vinger naar opgestoken. Ik haat koken.

Dus ja - ik hoop dat mijn baas - WACHT WACHT spannend nieuws; ik ben dit aan het typen in Peter pans ~ travelagency en er is net een persoon die zegt dat ze een promotiepersoon nodig hebben (#feestjes) en #money money (veel #money money) hey, ik heb misschien een baantje morgenmiddag. - oke, ik hoop dat mijn baas terug is wanneer ik dit logje afheb want mijn benen doen pijn van moeheid (en eerlijk waar; ik heb geen flauw idee waarom.)

kusjes knuffels lebbers en heb een fijn leven

No Comments

Een reactie plaatsen

OBLIVIATE © 2017
Template by Blogs & Lattes