Backpacken 2014; SURPRISE HET LEVEN IS GRAPPIG (Noosa)

27.6.14

Hey Nederlanders

En belgen (misschien?)

Een kleine kleine update want dat is geinig en ik heb hier niet heel veel te doen (grapje, het is hier best fijn want de zee is binnen loopafstand dus daar ben ik 9/10 te vinden als ik niet hoef te werken.) En er is eigenlijk niet heel veel bijzonders gebeurd, behalve in mijn hoofd dan. Ik ben nog steeds een meisje en meisjes hebben af en toe een ingewikkeld brein - zo ingewikkeld dat ik er soms een beetje hopeloos van word. (Grapje, 9/10 lach ik andere mede meisjes uit om hun lastige brein en hoeveel moeite ze doen om uit te gaan en dat soort dingen, maar dit keer had ik moeite met het leven. Dit klinkt zo over dramatisch, dat was het misschien ook wel een beetje. Maar ik kom hier later op terug.)

Dus ja, je leest het goed, werken. Maar dat wisten jullie al uit het vorige logje want gratis overnachting (mijn baantje hier is geweldig want je moet 4 uur werken maar 2 uur daarvan is gewoon yolo eten met andere mensen want het heeft geen zin om de keuken schoon te maken als het 5 minuten later toch weer vies is dus dan heb je daarvoor 2 uur tijd om te doen wat je wilt doen om vervolgens supah snel de keuken schoon te maken) - maar geen ander baantje. Noosa is klein (maar heel erg fijn) en de baantjes zijn bezet. Iets met laag seizoen maar toch veel backpackers maar niet zo druk. (Noosa is blijkbaar het rijkste stadje van QLD, oid. Ik weet het niet meer. Niet dat dat heel bijzonder is.) However, geen baantje voor mij.

En ook geen twee maanden voor mij - geen twee maanden surfen (maar de golven zijn hier ook geen golven, ha) - geen twee maanden noosa - geen twee maanden werken. 2 Dagen nadat ik mijn vorige logje had gehad begon mijn meisjesbrein een beetje in de knoop te raken want waar was ik in hemelsnaam aan begonnen. De gestoordheid van de medestaffjes kwam een beetje als een klap in mijn gezicht aan want ik was het niet helemaal gewend. (En de gestoordheid is positief.) Ik ben een persoon die niet heel makkelijk kan socializen dus ik lag 9/10 keer op bed met de vraag wat ik met mijn leven wou doen en kwam uit bed voor werk. Ik had een dag dat ik alleen maar wou janken en janken en janken maar ik jank niet in het openbaar en er is geen privacy hier als je met 12 mensen in een kamer slaapt. Dus geen janken voor mij. Alleen maar opgekropte problemen in mijn hoofd. Het idee om naar Asia te gaan om duur Australië te ontvluchten speelde al stiekem in een klein hoekje want ik was zo benieuwd - geweldige verhalen van andere mensen en ik was wel in voor een cultuurshock (ik vraag me echt af of dit de juiste spelling is, anyways, je snapt wat ik bedoel) dus ja. Ik besloot om hier 2 weken nog te werken en dan te kijken wat ik ga doen. Ergens anders werk vinden in oz? Of toch naar Azië .
En ik denk toch echt dat ik naar Azië ga al heb ik nog tot 10 juli om te besluiten. Ik heb een afspraak bij de dokter gemaakt voor de fijne prikjes en ben aan het kijken voor een reismaatje. Mijn brein snapt niet helemaal dat india misschien wel gevaarlijk kan zijn voor een blond meisje - thailand hetzelfde. (Is het wel zo gevaarlijk, vraag ik me dan af.) Maar daar heb heb je blijkbaar ouders voor, om je te dwingen om een reismaatje te vinden. En ik denk overigens dat dat wel lukt, ik heb nu al iemand die in bangkok te vinden is rond die tijd die wel aardig is, hoop ik. :')

However, nu zie ik het leven weer rooskleurig in en dat allemaal dankzij een moeder die zei 'hey anouk, ga even een rondje hardlopen' en iemand op mijn kamer 'hey anouk, why are you always in your bed.' Oh ja, die kwam hard aan want ik wil niet siaiaiaai zijn dus ik besloot om een avondje mee uit te gaan - ik had er eigenlijk niet heel veel zin in maar ik had nergens zin in maar soms moet je iets doen wat je niet wilt - en het was een van de beste nachten hier in oz. Mensen veel beter leren kennen en het was gewoon een prachtige avond. Dus nu praat ik, jawel, praat ik met mede staff mensen. Ik ben zo trots.

Daarnaast heb ik een workout gedaan met een personal trainer - want die komt hier een keer per week blijkbaar - en kan ik niet meer normaal van trappen aflopen en normaal naar de wc gaan - maar ik ben blij dat mijn beenspieren nog bestaan. Hurray.

Dus - werken in een hostel is tof. Al leek dat in het begin niet zo, maar ik geef mijn meisjesbrein de schuld. (Maar jongensbreinen kunnen soms ook kortsluiting hebben, daar niet van.) En het leuke is; op gegeven moment ga je dit als een 'thuis' beschouwen en loop je rond in je pyjama, heb je zero carefactor hoe je eruit ziet en begin je koken bijna leuk te vinden.

Bijna.
Maar nog niet helemaal.

(Al ben ik wel heel trots op mijn laatste avondmaaltijd(en) (HA HA HA SNAP JE HEM IK BEN ZO GRAPPIG) want ze waren lekker. Iig, ik vond ze lekker.)

1 opmerking:

  1. Baantjes zijn sws moeilijk te vinden, maar hoe chill is het om gewoon je hostel schoon te maken en gratis te verblijven :) + workout haha! Ik herken dat iets niet willen maar toch doen en het uiteindelijk heel leuk blijkt te zijn haha :).
    En geniet van t feit dat je veeeel vrijheid hebt (hoor jezelf: hmmm zal ik naar azie gaan of niet? haha hoe chill!) :)

    BeantwoordenVerwijderen

OBLIVIATE © 2017
Template by Blogs & Lattes